Haki, rozmiary i koraliki: co zmienia numer, a co zmienia obciążenie
Mniejszy numer to nie „ostrożność”, tylko inna mucha
Jedna z najbardziej praktycznych uwag, jakie przeczytałem o rozmiarze, dotyczyła much „The Usual” wiązanych na numerze 16. Autor pisał wprost: rozmiar okazał się dla niego najważniejszą rzeczą, mniejsze muchy działały lepiej nawet wtedy, gdy w wodzie było widać większe chruściki.
To zdanie zmieniło mi sposób myślenia o doborze numeru. Do tej pory dobierałem go do tego, co widziałem na wodzie. Teraz najpierw pytam, czy mniejszy numer nie będzie po prostu lepszym kompromisem — bo mniejsza mucha daje się prowadzić ciszej i nie „siada” na powierzchni tak ciężko.
Nie oznacza to, że numer 16 jest uniwersalny. Oznacza, że numer jest parametrem, którym steruję świadomie, a nie wynikiem, który bierze się z obserwacji owada.
Koralik: gęstość decyduje o tym, co mucha robi w wodzie
Koralik na trzonku ma jeden zasadniczy cel: przyspieszyć tonięcie i utrzymać muchę przy dnie. Różnica między koralikiem mosiężnym a wolframowym wynika z gęstości materiału — wolfram jest wyraźnie gęstszy od mosiądzu, więc w tym samym rozmiarze kulki waży więcej.
Z tego wynika bardzo praktyczna konsekwencja: jeżeli chcę utrzymać małą sylwetkę muchy, a jednocześnie potrzebuję obciążenia, biorę mniejszy koralik wolframowy zamiast większego mosiężnego. Mucha wygląda na lżejszą, a tonie tak samo szybko.
Uważam jednak na jedną rzecz: cięższy koralik przesuwa środek ciężkości w stronę główki. Przy bardzo małych numerach mucha potrafi wtedy zachowywać się nienaturalnie, „na głowie”. Gdy to widzę, zmniejszam koralik o jeden rozmiar zamiast zmieniać cały wzór.
Jak sprawdzam haczyk przed związaniem
Każdy haczyk, zanim trafi do imadła, przechodzi u mnie trzy szybkie testy. Po pierwsze: czy grot jest ostry — sprawdzam, czy haczyk „łapie” paznokieć przy lekkim przesunięciu, zamiast się po nim ślizgać. Po drugie: czy trzonek jest prosty — patrzę wzdłuż trzonka pod światło. Po trzecie: czy łopatka pod koralik jest czysta, bo resztki lakieru potrafią zablokować koralik w połowie drogi.
Trzeci test dodałem po tym, jak straciłem haczyk z założonym już korpusem: koralik utknął, a próba jego dociągnięcia skończyła się pękniętym odwłokiem.
Kiedy nie zmieniam numeru
Są sytuacje, w których mniejszy numer nie pomaga. Przy muchach, których zadaniem jest odciążenie rzutu i utrzymanie się na powierzchni przez cały dryf, zbyt mały haczyk nie ma dość trzonka, żeby utrzymać materiał o odpowiedniej objętości. Wtedy zostaję przy większym numerze i zmniejszam ilość materiału, zamiast zmniejszać hak.
To jest kompromis, który trzeba nazwać wprost: numer haka to nie parametr jakości, tylko parametr zadania. Zmieniam go wtedy, gdy zmienia się zadanie muchy, a nie dlatego, że „mniejsze są lepsze”.
Z obserwacji nad wodą: mniejsze muchy sprawdzały się lepiej nawet wtedy, gdy na powierzchni było widać większe owady.
Koralik a miejsce na główkę
Koralik przesunięty za daleko w stronę oczka haka zabiera miejsce, na którym powinna powstać główka. Wtedy wykończenie wychodzi „na koraliku”, a nie na trzonku, i po kilku rzutach całość zaczyna się przesuwać. Pilnuję więc, żeby między koralikiem a oczkiem zostało wyraźnie miejsce na kilka owinięć nici.
Drugim problemem jest koralik niedociągnięty: zostaje luz, w który zbiera się woda, a razem z nią drobinki materiału. Po sezonie widać to jako ciemny nalot wokół koralika. Dlatego po założeniu koralika zawsze sprawdzam, czy nie porusza się pod paznokciem.
Co robię z hakami, które nie przejdą testu
Haczyk ze skrzywionym trzonkiem albo z tępym grotem nie idzie do kosza od razu — odkładam go do osobnego pudełka i używam wyłącznie do prób wiązania, na których nie zależy mi na efekcie. Dzięki temu nie marnuję dobrych materiałów na element, który i tak nie miał trafić do pudełka z muchami.
To rozwiązanie przyjąłem po tym, jak próbowałem „wyprostować” jeden haczyk w imadle i straciłem przy tym korpus, który już był gotowy. Od tej pory krzywy hak to hak do ćwiczeń, nie do naprawy.